Deze website maakt gebruik van cookies om de website te analyseren, zodat wij de functionaliteit kunnen verbeteren. Lees onze privacyverklaring voor meer informatie.

Balk sluiten
Kamperen Fort WKU

Deel dit bericht

Kamperen is grenzen verleggen

Geplaatst op 17 juni 2019

Kamperen is grenzen verleggenHet was half acht in de ochtend en ik zat in een beukenboom. Een paar takken lager zat mijn dochter Mila in haar Harry Potterpyjama, haar blauwe rubberen laarzen bungelend aan weerszijden van een dikke tak. Tussen de bladeren door keken we uit over uitgestrekte weilanden met koeien. Een nevel van dauw lag als een dekentje over het gras. In de verte sloegen drie windmolens traag cirkels in de lucht. Een ooievaar vloog voorbij.

Achter ons lag Natuurkampeerterrein Fort WKU, waar we de dag ervoor onze tent hadden opgezet. Ons reisgezelschap, Mila’s vriendin Mila en diens moeder Marieke, lagen nog te slapen. Het terrein, knus opgezet tussen het fort en de fortwallen, stond vol met tenten in alle maten en kleuren. Langzaamaan hoorden we steeds meer stemmen opklinken en ritsen omhoog schuiven.

Dit Pinksterweekend was een mooi moment om weer eens te kamperen met de Mila’s. Het plan was om met de fiets te gaan. Fort WKU ligt op een fijne afstand voor negenjarige fietsbenen uit Utrecht. Bovendien zijn we allemaal dol op dit terrein. Het is leuk, omdat je er alleen met een tent op kunt, omdat de mensen er aardig zijn, omdat er een fijn theehuis bij ligt waar mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt werken, omdat je er kano’s kunt huren, omdat cultuur en natuur hier op een bijzondere manier verweven zijn en omdat de omgeving spannend en toch overzichtelijk is. Perfect voor kinderlijke ontdekkingstochten.Lekker lezen

Omdat mijn Mila net twee dagen in bed had gelegen met een zware verkoudheid pasten we onze plannen iets aan. De moeders gingen op de fiets en de Mila’s werden met de auto afgeleverd bij Fort WKU. Gezien de regenachtige storm waar we tegenin moesten fietsen was het beter zo. Kamperen is je plannen aanpassen aan de omstandigheden.

En nu zaten we hier, in die beukenboom bovenop de wal rond het kampeerterrein, een beetje voor ons uit te turen en te zien hoe de wereld wakker werd. Mila snotterde nog behoorlijk, maar was duidelijk aan de beterende hand. ‘Dat moeten we vaker doen, in een boom klimmen’, zei ze. En ja, dat moeten we vaker doen. Maar in de stad staan zo weinig klimbomen. ‘Misschien durf ik straks nog wel wat hoger.’ We klommen uit de boom om te beginnen aan onze dag zonder plannen.

Het was beslist een mooie Pinksterdag. De storm van zaterdag was gaan liggen en de hele zondag mochten we genieten van de zon. Marieke en ik namen alle tijd om koffie met opgeklopte melk te maken met een percolator op het campinggasje, terwijl de Mila’s de fortwallen op en af renden en de omgeving verkenden. Koffie was nog nooit zo lekker. De Mila’s bedachten dat we een minifilm konden maken met een iPhone en zo werd het kampeerterrein een minifilmset met vier actrices die verdwenen in een zelfverzonnen verhaal. We lunchten bij het theehuis en in de middag peddelden we een rondje met gehuurde kano’s tussen de waterlelies.

Aan het eind van de dag nam Mila me opnieuw mee naar de grote beukenboom op de fortwal. ‘Let op’, zei ze. Ze klom als een eekhoorn die boom in, veel hoger dan ze die ochtend had gedurfd. ‘Ik vind het nu ineens heel makkelijk’, zei ze trots.

Kamperen is grenzen verleggen en nieuwe dingen ontdekken. Maar ook rondhangen, de dingen laten gebeuren en gewoon zíjn. Je omgeving in je opnemen, van dichtbij bekijken en mijmeren over het leven. Dat maakt kamperen zo ontzettend fijn.

Anoek van der Leest is tekstschrijver en trekt het liefst de natuur in op de fiets of te voet. Sinds de geboorte van haar dochter Mila in 2010 gaat deze vaak mee op reis. Samen hebben ze al vele kampeer-,fiets- en wandelvakanties gemaakt. Soms met zijn tweetjes, soms met allerlei anderen. Maar altijd met veel plezier!